۱۳۹۲ مرداد ۲۹, سه‌شنبه

"به پاخیز"، نمایش آثار طراحی امیر یکه

"به پا خیز"

نمایش آثار طراحی
 امیر یکه

 گشایش: جمعه اول شهریورماه ۱۳۹۲ از ساعت ۱۷ تا ۲۱
نمایش آثار تا پنجشنبه ۱۴ شهریورماه ۱۳۹۲ از ساعت ۱۷ تا ۲۰ ادامه خواهد داشت.

گالری روزهای شنبه تعطیل است.


"Rise up"

A drawing exhibition by 
Amir Yeke

opening: Friday, 23 August 2013, 5- 9 PM
Exhibition will be continued till Thursday, 5 September 2013, 5-8 PM

Gallery will be closed on Saturdays.

۱۳۹۲ تیر ۲۵, سه‌شنبه

بازگردانی خنده زنان در گالری «ایست»، گفتگوی ایسنا با سمیرا داورفرا و مریم طبیبی


بازگردانی خنده زنان در گالری «ایست»


دیدن سه تابلوی عکس از دوره‌ها‌ی کودکی، نوجوانی و سالخوردگی زنی که متعلق به یک نفر یا شخص خاصی نیست، روی دیوارهای نگارخانه ایست ، در فضایی عجیب و تاریک نظر هر مخاطب را به محض ورود جلب می‌کند. صداهای خنده زنان و هیاهویی که در هر نقطه از گالری همراهی‌ات می‌کند کمی گیج کننده است.
انعکاس خودت درمیان‌ آینه‌های شکسته شده در میدان ایست و استیل منعکس کننده‌ی روی دیوار گالری که همه‌ی این فضاها را درخود جای می‌دهد.
بعد از چرخیدن در این فضا دوباره سر جای اولت برمی‌گردی و این یعنی بازگردانی!
به گزارش خبرنگار هنرهای تجسمی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، بازگردانی نام نمایشگاه مشترک سمیرا داورفرا و مریم طبیبی است. نمایشگاهی متفاوت با ایده‌ای جالب که با تغییر جهت یک جبهه موج در یک سطح مشترک بین دو محیط متفاوت و بازگشت جبهه موج به محیطی که از آن نشات گرفته، شکل گرفته است.
واکنش‌های فردی نیز در اجتماع به همین روش عمل می‌کنند با این تفاوت که در مسیر بازگردانی به منشاء، درفردیت‌های دیگر و کنش اجتماعی تاثیر دارد و سبب تغییر هویت، جهت حرکت و ایجاد رابطه میان یک محیط با چندین محیط دیگر می‌شود و این رابطه بین دو محیط محدود نمی‌شود و همچنان ادامه دارد.
سمیرا داورفرا در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا می‌گوید: بازگردانی جابه‌جایی دو محیط است. آدم‌ها یک سری محیط دارند که از آن استفاده می‌کنند و محیط دیگری که سلیقه شخصی فرد با توجه به فرهنگ و تربیتی که در آن رشد پیدا کرده است اجازه انجام این کار را به او نمی‌دهد.
او ادامه داد: بازگردانی نوعی بازی با استفاده از خنده بانوان است، خانم‌ها و آقایان با حضور درنمایشگاه بازگردانی، خنده‌هایی را تجربه می‌کنند که قبل از این، از آن محروم بوده‌اند. پرفورمنسی که اخلال شنیداری، دیداری و تصویری ایجاد می‌کند. یعنی با تغییر جهت نگاه و حرکت مخاطب یک وقفه در روند این پرفورمنس ایجاد می‌کند که ممکن است در طول روز بارها برای هر کدام از ما ایجاد شود. در واقع این امر به نوعی استفاده از تجربه محیط بین خانم‌ها و آقایان است.
داورفرا افزود: خنده چه در فضای بیرونی و درونی بین نسل‌های مختلف معانی متفاوتی دارد، مرز شادی را رد کردن نشان می‌دهد که ما دختران باید مراقب یک سری از رفتارمان باشیم و یک چیزهایی را رعایت کنیم. ما در این نمایشگاه بدون قضاوت این مراحل را مرور کردیم.
این موضوع فقط شامل فرهنگ ایران نمی‌شود بلکه ما با جمع‌آوری صداها از ملیت‌ها و اقشار متفاوت دنیا، مرزها را از میان برداشته وسعی کرده تا تجربه متفاوتی را برای مخاطب ایجاد کنیم. شما می‌توانید مجموعه‌ای ببینید از صداهای متفاوت و ارتباطی که به راحتی می‌توان با مردم دنیا برقرار کرد.
او در خصوص اجرای این پرفورمنس در یکی از میدان‌های شهر با عنوان یک آرزوی دور یاد می‌کند و می‌گوید: ما دوست داشتیم این پرفورمنس را خارج از گالری اجرا کنیم مانند کشورهای دیگر که مکان‌هایی را با نام میدان‌های فرهنگی و هنری طراحی کرده‌اند و با نظارت فرماندار و استاندار، هنرمندان آثارشان را به نمایش می‌گذارند حتی توریست‌ها نیز می‌توانند از آن دیدن کنند و بازهم مرزها شکسته می‌شود. ف
فرهنگ شهری با فرهنگ هنری در کشور ما فاصله گرفته است و نیاز است که این دو با هم آشتی کنند.
این نمایشگاه روند تصویری از سه نسل دوره کودکی، نوجوانی و سالخوردگی بدون چهره است که مخاطب می‌تواند با آن نوعی همذات پنداری کند.
این هنرمند جوان درباره آیینه‌های موجود در وسط گالری می‌گوید: همه‌ی ما آدم‌ها هر روز خودمان را در آیینه می‌بینیم اما تصویری که از خودمان دراین آیینه‌ها داریم، شاید این واقعیتی که نگاه می‌کنیم نیست و تصویری هم که از ما در دنیای بیرون دارند، شاید مبهم وشکسته باشد. این آیینه‌ها به نوعی بازسازی دنیاست و اِلمان‌های واقعی زندگی خلاصه‌تر می‌کند. در واقع این اِلمان‌های ایهام دار مخاطب را به فکر وادار می‌کند.
داورفرا مهم‌ترین اتفاق پرفورمنس را این‌گونه روایت می‌کند، این مخاطب است که موضوع را پیش می‌برد. با ورود شما کار اجرا می شود و هنگامی که شما در محیط قرار می‌گیرید اتفاقی که برای شما رخ می‌دهد با کسی که کنار شماست متفاوت است و هر وقت شما محیط را ترک می‌کنید هم‌چنان ذهن شما درگیر آن خواهد بود.
مریم طبیبی دیگر هنرمند این گالری درباره این پرفورمنس مشترک می‌گوید: بعضی اتفاق‌ها در جامعه‌ای که ما در آن زندگی می‌کنیم خط قرمز محسوب می‌شود، مثل خندیدن خانم‌ها در محیط‌های عمومی که بیشتر مواقع با واکنش خانم‌های مسن‌تر مواجه می‌شود که انجام این کار زشت است.
او نیز درباره فضای درونی نمایشگاه می‌گوید : این فضا نشان دهنده رمز و راز دنیای زنانه است و ما تلاش کردیم که این فضای رمزگونه را باز کنیم، وجود سه تابلو موجب می‌شود نظر مخاطب به آن جلب شود و صداهای خنده به زبان‌های مختلف و نشاطی که همه آدم‌های دنیا به خصوص زنان در این صداها دارند به دیگران منتقل شود.
طبیبی بازگردانی را بخشی از تجربه زن بودن خود و همیار هنری‌اش می‌داند.
این پرفورمنس حاصل ۴ ماه تلاش این دو هنرمند است که جمعه ۷ تیرماه افتتاح و درروزهای یکشنبه و دوشنبه به مدت دو روز از ساعت ۱۸ الی ۲۰ در نگارخانه ایست واقع در میدان ونک، خیابان خدامی، شماره ۴۰ پابرجا است.







عکس هایی از "بازگردانی"، پرفورمنسی از سمیرا داورفرا و مریم طبیبی

عکس هایی از "بازگردانی"، پرفورمنسی  از  سمیرا داورفرا  و  مریم طبیبی 
















۱۳۹۲ تیر ۲, یکشنبه

بازگردانی، پرفورمنسی از سمیرا داورفرا و مریم طبیبی

بازگردانی

پرفورمنسی  از  سمیرا داورفرا  و  مریم طبیبی

گشایش: جمعه ۷ تیرماه ۱۳۹۲ ساعت ۱۸ تا ۲۱
سایر اجرا ها: ۹ و ۱۰ تیرماه ۱۳۹۲ ساعت ۱۸ تا ۲۰

شنبه ها گالری تعطیل است.









Reflection

A performance by Samira Davarfara & Maryam Tabibi

Opening: Friday,28 June 2013, 18-21 PM
30 June- 1 July 2013, 18-20 PM

The gallery will be closed on Saturday.

۱۳۹۲ اردیبهشت ۲۹, یکشنبه

غربت از غربت و قربت به قربت، امیر راد (یادداشتی برای نمایش آثار نقاشی "قربت" در گالری آتبین)

 یادداشتی برای نمایش آثار نقاشی "قربت" در گالری آتبین، ۲۷ اردیبهشت ماه تا ۱۰ خردادماه ۱۳۹۲، گردآورنده: مژگان قدوسی

غربت از غربت و قربت به قربت

یکی "دورشدن" و "جدایی از شهر ودیار" است و دیگری "خویشی" و "نزدیکی". بی گمان با هربار شنیدن این واژه جدای از متن، سوال از این دو معنا گریبان شنونده را خواهد گرفت. اما این "قربت" بستری دارد و متنی، و شمای خواننده/بیننده هم چون من نویسنده، ناگزیر جزئی از آن خواهید بود، پس در برساختن معنای جدید سرنوشت ساز خواهیم بود.
 جناب سهروردی1 فرموده اند:" اختلاف عبارات، تو را به بازی نگیرد که در روز رستخیز هنگامی که آدمیان در پیشگاه خداوند حضور می یابند از هر هزار تن، نهصد و نود و نه تن کشته عبارتند و ذبیح شمشیر اشارات"2. از آنجایی که مایل نیستم جز آن نهصد و نود و نه نفر باشم سعی خواهم کرد ربط و بسطی بیابم و بنده سطح نباشم و ارباب عمق گردم!
و حال که پای رستاخیز و شمشیر و خود سهروردی هم در میان است ناگزیر باید اعتراف کنم که در نگاه اول در این نمایش آثار نه قربت که غربت یافتم هرچند که به قصد "قربت" نظاره کردم. سه نقاش از سه نسل کاری متفاوت با پیشینه حرفه ای ناهمخوان و جهانبینی های یکسر ناهمگون آثاری را ارائه داده اند که در لحن بیان، ساختار بصری و رفتارشناسی نقاشانه هیچ قرابتی با یکدیگر ندارند با این همه در یک مجموعه و زیر نام "قربت" و در یک جا جمع شده اند. اگر بساط شمشیر و رستاخیز نبود که هست و آن شمشیر، بالای سر هر نویسنده معلق است و رستاخیز هم که اظهر من الشمس است آن وقت به سیاق کاتولوگ/بروشور نویسی معاصر ایرانی می شد مفاهیمی انتزاعی جمع و جور کرد و درانداخت و جناب ژیل دلوز3 و لاکان4 را هم سر سفره سهروردی گرد آورد و در کنه تک تک این آثار قربت را به عینه مشاهده کرد. اما چنین نیست و این آثار در عمیق ترین لایه های خود حتی با حضور آقای سوسور5 بر سر این سفره چنین معنایی را تداعی نمی کنند. با این همه چنان که گفتم تجربه من در"نگاه اول" چنین بود و احتمالا شما هم چنین تجربه ای را از سر خواهید گذرانید.
اما مسئولیت این متن چنان که در ابتدای آن آمده است کمک به برساختن معنایی جدید و به بیان بهتر گستردن این معنا در بستر جدید (بخوانید نمایش آثار) است آن هم در موجزترین شکل آن چون نویسنده آگاه است که متن بلند و دشوار بر دیوار نگارخانه، برای بیننده/خواننده ی سرپا، به خصوص در روز گشایش، چندان خواستنی و خواندنی نیست.
بی تردید تنها عامل صوری مشترک در میان تمامی این آثار پیکره زن و گاه متعلقات زنانه است. این عامل صوری در سطح آثار-که به شدت کلیشه ای می نماید- در پیوند با رفتار نقاشانه، شیوه بیانی و سامان دهی عناصر بصری تک تک هنرمندان اهمیت وجه فرمال خود را تا حد زیادی از دست می دهد و به این ترتیب از سطح یک موضوع به مرتبه یک سوژه برای شناخت ارتقا می یابد. سوژه ای که هنرمندان هر یک برای شناخت و نزدیکی (قربت) به آن در چهارچوب آثار خود کوشیده اند.
 این گونه می توانیم بیان طنازانه "رسول سلطانی" را به واسطه استفاده از ریتم و ایجاد کنتراست میان عناصر بصری،  شیوه ترکیب بندی به خصوص استفاده از نقاط تاکید در میانه تصویر وانتخاب المان های بصری ویژه، درک نماییم. همچنین رویکرد منتقدانه "زینب موحد" در پیکره های بی هویت زنان که به واسطه کوپ ها و برش های نا به هنگام فیگور صورت بندی شده و با محاط شدن آن ها  در انبوه موتیف های بصری در متعلقات کلیشه ای زنانه تشدید گردیده است، از همین زاویه قابل شناسایی است. و در نهایت ادامه همین نگاه در زنان آثار "نیما هاشمیان" نیز هویدا است؛ زنانی  که درگیر کشاکشی درونی جهت شناخت موقعیت و کسب جایگاه خویشند و این بی مرتبگی در کنتراست میان ساختار و نوع جایگیری پیکره آن ها با ساختار فضای پس زمینه به خوبی نمایان است.  
این متن به قصد نزدیکی نویسنده  و شمای بیننده با "قربت" نوشته شده است پس، از داوری این کوشش در ساختار، معنا و کلیت مجموعه عاری است. حال در نظرم  می توانم بی بیم شمشیر و رستاخیز دمی بیاسایم اما این نکته ناگفته نماند که کوشیدن در شناخت یک سوژه به هر اندازه و با هر توان یک ارزش عام و درخور تقدیر از کوشندگان است.

امیر راد
اردیبهشت ۹۲


1- شهاب‌الدین سهروردی: فیلسوف ایرانی (۵۴۹ - ۵۸۷ ق / ۱۱۵۴ - ۱۱۹۱ م) و نام خیابانی در تهران که خیابان های اندیشه ۱و۲و... از آن منشعب می شوند و مرکز فروش کفپوش و پارکت و ... است.

2- منبع متن آمده از سهروردی: شیخ شهاب الدین سهروردی. سه رساله. تصحیح نجفقلی حبیبی، انجمن فلسفه ایران، ۱۳۵۶، ص. ۸۲. (رساله کلمة التصوف).
3- ژیل دولوز (‪Gilles Deleuze‬)‏: فیلسوف فرانسوی (۱۹۲۵-۱۹۹۵)
4- ژاک لاکان (‪Jacques Lacan‬): پزشک، فیلسوف و روانکاو فرانسوی‏ (۱۹۰۱ -۱۹۸۱)
5- فردینان دو سوسور (Ferdinand de Saussure): زبان‌شناس و نشانه شناس سوئیسی (۱۸۵۷-۱۹۱۳)


۱۳۹۲ اردیبهشت ۱۲, پنجشنبه

چرا صد ویدئو آرتیست یک قرن را روایت می کنند؟

زندگی انسان در گذر از دو فصل بنیادین شکل می گیرد: جوانی و بزرگسالی. دو فصل بنیادین که منحصر به فرد یا افراد نیست بلکه جوامع انسانی را نیز در برمی گیرد. گذر از میان این دو فصل قدم به قدم و غالبا روندی تکاملی است و این میسر نمی شود مگر با آگاهی از دستاوردها و اهداف گذشته. امروز و در دهه دوم قرن بیست و یکم و با تمام هیجانات و استرس های ناشی از سرعت تغییرات، بخش عمده ای از فرهنگ ما فرزند قرن بیستم باقی مانده است. قرن جنگ های بزرگ، دستاوردهای علمی، قرن ایسم ها، تحولات بزرگ فکری... و قرنی که از مهمترین رویدادهای کل تاریخ بشریت انباشته شده است. 
یکی از ویژگی های بارز این قرن تصاویر متحرک است. با نگاه به سینما، تلویزیون و حتی وب اهمیت این مشخصه بیشتر نمایان می شود. از زمانی که نم جون پایک ویديو اینستالیشن خود را در آلمان به نمایش گذارد و به عقیده بسیاری دوران ویديو آرت آغاز شد، امروز ۵۰ سال می گذرد و با اینکه ویديو آرت هنر جوانی است شاید بتوان گفت هیچ مدیومی تا این اندازه در صرف و نحو زبان خود امکانات بیانی منحصر به دوران معاصر را نداشته است. ویدئوآرت با امکانات بیانی و ارتباطی گسترده خود جایگاه منحصر به فردی در میان سایر مدیوم های هنری یافته است و می توان امیدوار بود که در آینده تاثیر به سزایی بر فرم های ارتباطی بگذارد. از سوی دیگر روند تصاعدی جایگزین نمودن صورت دیجیتال تصاویر به جای فرم ها و مدیوم های کلاسیک، استفاده هنری از این مدیوم را در کنار سایر کارکردها برجسته می کند. 
پروژه "۱۰۰X۱۰۰=۹۰۰" در پاسخ به این الزامات و توجهات شکل گرفته است. صد هنرمند از سراسر جهان به این پروژه دعوت شده اند تا هریک اثری در ارتباط با یک سال از قرن بیستم ارائه دهند. هدف این پروژه روایتی هنرمندانه است از قرن بیستم با تمام پیچیدگی ها و برداشت ها، با تاکید بر دوری از روایت های تاریخ نگارانه و دیدگاه های متعصب سیاسی و با تشویق به خلق آثاری سوبژکتیو و شخصی. به این ترتیب یکصد هنرمند با آزادی کامل و فقط با اشتراک بر تمرکز بر یکی از سال های قرن بیستم به خلق آثار پرداخته اند. تمرکزی که در خود امکان دگرگونی دیدگاه های پیشین و شکل دهی به نتیجه گیری های نو را دارد. هرچند که آزادی تفسیر و برداشت های هنرمندان از مشخصه های این پروژه بوده است اما توجه به نگرشی جهان شمول در ارتباط با قرن بیستم که در نهایت باعث افزودن لایه های خوانش بیشتری در اثر می شود نیز مد نظر بوده است.
این پروژه تحت حمایت فستیوال مگمارت ایتالیا Magmart | video under volcano به انجام رسیده است و دست کم در زمینه ویدئوآرت برای اولین بار در سطح جهانی اجرا می شود. این مجموعه در طی سال ۲۰۱۳، در بزرگداشت ۵۰ سالگی ویدئوآرت، در سراسر جهان و در نقاط مختلف توسط موسسات گوناگون عرضه می شود. مگمارت در طی سالیان با نهادها، موزه ها، هنرمندان و کیوریتورهای فعال در عرصه ویدئوآرت همکاری های گسترده ای داشته است. هنرمندان این مجموعه نیز از میان برندگان دوره های پیشین این فستیوال و با توجه به گونه گونی فرهنگی برگزیده شده اند تا در نهایت نگاهی متکثر به  پدیده قرن بیستم، نتیجه این فستیوال باشد.
نمایش این مجموعه در گالری ایست در طی ۱۰ روز، هر روز یک دهه از قرن بیستم با ارائه ۱۰ ویدئوآرت از ۱۰ هنرمند از سراسر جهان برنامه ریزی شده است.

شادی افشار و امیر راد

 Tales (1957) Emilio Rizzo

۱۳۹۲ اردیبهشت ۶, جمعه

فستیوال بین المللی ویدئو آرت ۱۰۰x۱۰۰=۹۰۰ (صد ویدئو آرتیست برای روایت یک قرن)

بزرگداشت ۵۰ سالگی ویدئوآرت
 در پروژه بین المللی

۱۰۰x۱۰۰=۹۰۰
(صد ویدئو آرتیست یک قرن را روایت می کنند)
 
جمعه ۱۳ اردیبهشت ماه ۱۳۹۲ تا سه شنبه ۲۴ اردیبهشت ماه ۱۳۹۲
 
کیوریتورها: شادی افشار و امیر راد

اطلاعات بیشتر به زودی در وبسایت جدید گالری ایست.

وبسایت رسمی پروژه:
 

لینک اسامی هنرمندان:

 لینک اسامی همراهان این پروژه در سراسر جهان:
http://9hundred.org/partners.php
 
لینک اسامی کیوریتورهای این پروژه:
http://9hundred.org/curators.php

این پروژه تحت حمایت فستیوال مگمارت برگزار می شود.

An International Project
 to Celebrate 50th Anniversary of Videoart

The project 
100x100=900 
(100 videoartists to tell a century)


 Friday, 3 May 2013- Tuesday, 14 May 2013

Curators: Shadi Afshar & Amir Rad

More information will be on our new website.
Official website:  

Artists:

Partners:

Curators:

The project is under the patronage of the Magmart festival.

 
 

۱۳۹۲ اردیبهشت ۵, پنجشنبه

‎‫"شال ها و خواسته ها"، ‎‫نمایش نقاشی های بابک خدابنده ‬

‎‫
‎‫

شال ها و خواسته ها ‬
 
نمایش نقاشی های بابک خدابنده ‬
 
‎‫ جمعه ۶ اردیبهشت ماه ۱۳۹۲ از ساعت ۱۷ تا ۲۱ ‬
‎‫نمایش آثار تا روز چهارشنبه ۱۱ اردیبهشت ماه از ساعت ۱۷ تا ۲۰ ادامه خواهد داشت.‬
‎‫

گالری ایست: تهران - میدان ونک - خیابان شهید خدامی ( بیژن) - پلاک ۴۰ - زنگ دوم .‬

‎‫گالری روزهای شنبه تعطیل است .‬


۱۳۹۲ فروردین ۲۸, چهارشنبه

"و گوارایی بی گاه خطا، بوی تباهی ها، گردش نیست"، اجرایی از محمد رضایی کلانتری

و گوارایی بی گاه خطا، بوی تباهی ها، گردش نیست

اجرایی از
 محمد رضایی کلانتری

جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۹۲
ساعت ۱۷ تا ۲۱



۱۳۹۱ اسفند ۲۸, دوشنبه

عکس هایی از "هفت سین"، ‎پرفورمنس، چیدمان و ویدئوآرت از ‎شیرین عابدینی راد

هفت سین
‎پرفورمنس، چیدمان و ویدئوآرت 

‎شیرین عابدینی راد

‎یکشنبه ۲۷ اسفندماه ۱۳۹۱
 ساعت ۱۸ تا ۲۱